• Facebook - Black Circle
  • Twitter - Black Circle
  • YouTube - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

​© 2019 WomenLoveLife | All Rights Reserved

Geschiedenis

Dolle Mina

Vilan de Loo schreef in De vrouw beslist. De tweede feministische golf in Nederland, zoals de titel al zegt, over alle belangrijke gebeurtenissen wat betreft feminisme in Nederland. Zo ook over de Dolle Mina’s, een strijdlustige groep vrouwen en mannen waar publiciteit voorop stond.

Start van een nieuwe golf

Na de Tweede Wereldoorlog begon de tweede feministische golf in Nederland. Met de visie dat emancipatie een strijd was voor mannen en vrouwen, richtte Joke Kool-Smit de Man Vrouw Maatschappij (MVM) op. Het doel was om gelijke kansen te creëren voor mannen en vrouwen. De MVM richtte actiegroepen op die campagnes voerden en lobbyden bij de overheid. Niet alle feministen waren overtuigd dat deze aanpak voor verandering zou zorgen. In 1969 kwam er een nieuwe groep in actie, volgens hen moest er meer publiciteit komen voor de feministen.

Volgens hen moest heel Nederland op de hoogte zijn van de veranderingen die plaats dienden te vinden. Zo gingen de leden van deze nieuwe groep de straat op om openbare wc deuren te sluiten met roze lint en floten ze mannen na op straat. Deze groep werd later de Dolle Mina’s genoemd

 

Meer publiciteit voor Dolle Mina

Één van de grote acties was in mei 1969. Studenten bestormden het Amsterdamse Maagdenhuis, het symbool van de universitaire macht. De reden was dat de vrouwen vonden dat zij ook recht hadden om mee te beslissen over wat er aan de universiteit gebeurde. Na vijf dagen werd er hardhandig ingegrepen door de politie. Alle actievoerders moesten voor de rechter verschijnen. Opvallend was dat de vrouwen lagere boetes kregen en geen voorwaardelijke gevangenisstraffen zoals de mannen die hetzelfde deden. Gevolg was wel dat niemand er meer omheen kon, de rolverdeling moest anders. Aan het einde van dat jaar kwam er een groep bij elkaar die van mening was dat er meer publiciteit nodig was om hier aandacht voor te vragen. Hier was een naam voor nodig en dat werd Dolle Mina, verwijzend naar Wilhemina Drucker (1847-1925), feministe uit de Eerste Golf feministen.

Deze groep vond het belangrijk om er goed uit te zien, hierdoor zouden zij meer aandacht trekken. Ze hadden veel over voor publiciteit, als er foto’s gemaakt werden zochten zij de mooiste Dolle Mina’s uit. Vrouwen moesten strategisch ingezet worden, ondanks de principes over lustobjecten. Publiciteit ging voor.

De belangrijkste eisen van de Dolle Mina's waren gratis crèches, gelijke lonen voor mannen en vrouwen, afschaffing van de dubbele seksuele moraal, legale en gratis abortus en herziening van de rolverdeling voor mannen en vrouwen, zowel binnen als buiten het huwelijk

Dolle Mina, een begrip in heel Nederland

De Dolle Mina’s waren niet op hun mondje gevallen en wisten van aanpakken. De eerste actie in 1970 gaf hen gelijk de publiciteit die ze wilden hebben. Ze bezette het opleidingsinstituut Nijenrode, dat bekend stond alleen mannen toe te laten. Hoewel de actievoerders vrijwel meteen door de politie verwijderd werden was de publiciteit zo groot dat heel Nederland hen kende.

Vele acties volgden waardoor de bekendheid bleef groeien. Hierdoor ontstonden er groepen door heel het land die zelf ook actie ondernamen. Helaas minder goed uitgevoerd dan de originele groep. Het doel van Dolle Mina kwam hierdoor niet altijd duidelijk naar voren. Toch was hun doel behaald: publiciteit krijgen door ludieke acties met aantrekkelijke vrouwen’. Er ging geen dag voorbij zonder een Dolle Mina in de krant.

Om alle krachten vanuit het hele land bij elkaar te brengen werd er vanuit de oorspronkelijke Dolle Mina groep een Dolle Mina-congres gehouden. Hier kwamen ruim 450 Dolle Mina’s, sympathisanten en journalisten voor opdagen. Het was de bedoeling meer duidelijkheid te verkrijgen in de doelstelling van Dolle Mina. Zoals verwacht kwamen er van alle kanten verschillende opvattingen. De Amsterdamse coördinatiegroep (de eerste Dolle Mina groep) vond dat met een organisatiestructuur de krachten beter gebundeld zouden kunnen worden. Deze mening deelde niet iedereen, waarom zou de vrijheid van de acties moeten worden gestructureerd door een organisatiestructuur.

Uiteindelijk kwamen ze met de volgende doelstelling:

‘Ervan uitgaande dat een rolverdeling tussen man en vrouw niet te verdedigen is op grond van een biologisch onderscheid, stelt Dolle Mina zich een maatschappijverandering ten doel, die gelijke ontplooiingskansen voor iedereen en onafhankelijk van sekse mogelijk maakt. Dit kan worden verwezenlijkt door middel van sociale strijd, bewustwording en mentaliteitsverandering en daardoor beëindiging van de sociaaleconomische ondergeschiktheid van zowel man als vrouw.’

 

Met deze doelstelling vestigde Dolle Mina zich tussen de socialistische organisaties, die nadachten over de ideologie van het marxisme versus het kapitalisme en die de leden daarin wilde scholen. Hoewel het socialisme voorop stond was het feminisme wel degelijk aanwezig. Bijzonder, met zoveel mannen in Dolle Mina. Veel vrouwen waren van mening dat de mannen beter aan konden sluiten bij een ‘gewone’ socialistische groep.

De mannen hadden weliswaar geholpen bij het ontstaan van Dolle Mina, maar daarmee bezaten ze geen rechten.

Volgens velen brachten zij geen toevoeging aan de feministische organisatie. Hoewel de raad van Dolle Mina vond dat een betere maatschappij alleen kon ontstaan als mannen en vrouwen zich samen inzetten.

 

Verandering in de mentaliteit

In 1973 werd het Werkende Wijven Plan ingediend, ondanks de weerstand werd dit toch aangenomen. Elke twee maanden werd er een ander punt onder de aandacht gebracht als gelijke loon voor gelijke arbeid, volwaardig parttime werk, gelijke kansen in opleiding en beroep en gemeenschappelijke woonvoorzieningen. 

Gedurende deze maanden gingen de Dolle Mina’s verder met het voeren van actie. Zo spraken zij met werknemers van bedrijven, verzamelden ze handtekeningen voor gelijke lonen en werden er protestbriefkaarten verkocht. Dit zorgde voor enige opschudding.

Zo werden er Kamervragen gesteld over de loonkwesties en bedrijven zochten uit hoe zij parttime werk konden toepassen.

Het belangrijkste resultaat was toch wel de mentaliteitsverandering die op gang werd gebracht.

De combinatie vrouwen en betaald werk werd anders gezien.

 

Een flop voor het jaar van de vrouw

De Dolle Mina’s gingen verder met het Werkende Wijven Plan.

In 1974 verscheen Rebelse meiden blijven strijden, een zwartboek waarin alle discriminerende maatregelen voor vrouwen werden samengevat.

Vlak hierna riep de VS het jaar 1975 uit tot het jaar van de vrouw uit. Dit kreeg gevolgen voor Nederland. Het werd een commercieel feest waar een speciaal comité voor tot stand kwam, dat zich richtte op het verdelen van subsidies. Ook waren zij verantwoordelijk voor een grootse tentoonstelling,

De Emancipade. Dolle Mina had bezwaar tegen dit festijn en voerde het hele jaar acties met als motto ‘Geen jaar, maar een leven voor de vrouw’. Bij de opening van het Jaar van de Vrouw in Den Haag sloegen ze toe. De ridderzaal was versierd met een waslijn volgehangen met rood maandverband. Ook gaven ze Koningin Juliana het Dolle Mina-boek: Meid wat ben ik bewust geworden. Je kunt je misschien voorstellen hoe verbaasd de koningin op de voorpagina’s van de kranten stond. En weer ontstond er volop aandacht voor de Dolle Mina’s. Dat jaar mislukte De Emancipade volledig. Er waren minder bezoekers dan verwacht en er was een groot tekort in het budget.

De jaren erna werd de Dolle Mina groep steeds kleiner.

De congressen werden minder bezocht en de acties namen af.

Toch heeft Dolle Mina belangrijke sporen achtergelaten voor de vrouwen van nu.

 

Tekst: Sharona van Wijk

Opvallend was dat Dolle Mina bestond uit vrouwen en mannen