• Facebook - Black Circle
  • Twitter - Black Circle
  • YouTube - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

​© 2019 WomenLoveLife | All Rights Reserved

 In Gesprek 

  • Facebook - Black Circle
  • Twitter - Black Circle
  • YouTube - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

met Aya Selman

Waarom vind je het zo belangrijk om zelf vluchtelingen te helpen?

'Op mijn werk hoorde ik een heleboel negatieve verhalen over vluchtelingen. Syrië is mijn buurland en ik kan van mezelf zeggen dat ik heel meelevend

en gevoelig ben. Toen ik mensen er zo negatief over hoorde praten, vond ik dat zo jammer. Hierdoor wilde ik de reputatie van vluchtelingen veranderen. Mensen oordelen nu vaak uit onwetendheid. Ik kan niks veranderen zonder zelf iets te doen.

Na een week vrijwilligerswerk, kwam het ene project na het andere en gingen er deuren voor mij open. Toen dacht ik, het is zonde als ik mijn kwaliteiten niet benut en kijk of ik hier mijn werk van kan maken.

Twee weken later heb ik mijn baan opgezegd. Ik was fulltime aan het werk als verpleegkundige. Nu werk ik parttime in de thuiszorg. Zo heb ik meer tijd voor het vrijwilligerswerk.'

Wat is jouw belangrijkste doel?

'Ik wil mensen uit de Nederlandse cultuur laten zien wat onze cultuur inhoudt en wie wij zijn. Als ik mensen negatief hoor praten over vluchtelingen, Syrië en de Islam, 

voel mij persoonlijk aangevallen. Ik ben een trotse Moslima en ik vertegenwoordig mijn geloof. Niet qua uiterlijk, maar wel in mijn hart en in mijn gedrag. Ik vind het heel erg dat er op die manier naar ons wordt gekeken. Daarnaast heet het vluchteling, iemand vlucht. En dan praten sommige mensen zo gemeen over hen. En ik weet hoe het is als je ineens in een ander land komt, je kent de taal niet en weet niet hoe de bussen werken. Het is een andere cultuur en je kent geen mensen. Je hebt ineens een heel ander leven. Zie het als een boom.

Als je die uit de grond haalt en ergens anders terug zet, overleeft die het niet. Tenzij je de boom voedt. Dat is met mensen ook zo. Niemand vindt het leuk om naar een ander land te gaan en niemand vindt het leuk om zo behandeld te worden en dat wil ik laten zien. '

Kun je een voorbeeld geven van wat je doet?

'Het eerste project waar ik aan meewerkte was het uitdelen van rozen in het winkelcentrum. Vluchtelingen deelden deze rozen uit om bewoners te bedanken voor hun gastvrijheid.' 

Hoe reageerden mensen hierop?

'Heel veel mensen vonden dit goed.

Anderen zeiden tegen mij, als het daarom gaat hoef ik de roos niet. De vluchtelingen waren hierdoor bang dat er onenigheden 

zouden ontstaan tijdens het uitdelen en dat ze daardoor negatief in de publiciteit konden komen.'

Als je de afschuwelijke verhalen hoort over vluchtelingen die de reis hierheen niet overleven. Heb je dan een idee over hoe dat misschien anders had gekund, zodat mensen hier konden komen zonder te lijden?

'Ik zou een stap terug gaan. De mensen die daar vandaan komen moeten even worden wakker geschud. Het is hier niet de hemel zoals zij denken, het is de hel. Hoe ze behandeld worden, hoe lang ze moeten wachten. Mensen zitten soms vijftien maanden in de wacht zonder resultaat.

En daar heeft iemand dan zijn familie voor achtergelaten in de hoop hier een kans te krijgen. Ze krijgen daar mooie dingen te horen over landen als Nederland, maar de realiteit is heel anders. En als je hier eenmaal bent kun je niet meer weg,

want ze sturen je niet terug en je papieren worden ingenomen. De miscommunicatie tussen het Midden-Oosten en hier is gewoon heel groot.

Dus jouw familie uit Libanon denkt dat het hier veel beter is?

'Ja, dat komt door ons. Ik werk twaalf tot veertien uur per dag. Dan spaar ik het hele jaar door en in de zomer ga ik dan als een prinses naar Libanon. Mijn haren netjes, mooie kleding, nagels gedaan. Dat kijken ze allemaal naar me van wauw, ze komt uit Europa. Dat komt door mij, maar ja, ik heb er het hele jaar voor gewerkt. Dus ik verdien het dan om mezelf een beetje te verwennen. En ik zeg tegen hun, jullie hebben echt een goed leven. Ik leg hun dus wel uit dat het niet zo is als zij denken, maar ze houden toch dat beeld.

Hoe komt het dan dat ze daar denken dat het hier zoveel beter is?

'Ze denken dat alles in Europa perfect is en dat alles goed geregeld is. Dat is ook zo, maar wij moeten er heel hard voor werken om dat zo te krijgen. Ik zeg altijd tegen mijn familie in Libanon, we plukken geen geld uit de bomen. Maar mensen van daar komen hiernaartoe en willen niet dat hun ouders zich zorgen maken. Dus als ze hun familie bellen zeggen ze, alles is goed en we zijn hier heel blij. Ze maken foto’s in een mooie omgeving en sturen die op. Dus wat denken mensen daar? Dat het heel goed gaat. Dan denken zij, we gaan daar ook heen en zo gaat dat door. Niemand kent de realiteit van te voren.

'Mijn professionaliteit moet niet afhangen van mijn uiterlijk.

Je hebt eigenlijk verschillende persoonlijkheden'

Wanneer ben jij in Nederland komen wonen?

'Ik ben hier gekomen toen ik veertien was. Mijn vader was kunstenaar en reisde veel voor zijn werk. Toen hij in een galerij in Amsterdam werkte wilde hij het gezin herenigen en kwamen mijn moeder en ik naar Nederland. Ik ben de oudste van zes en heb nog twee zussen en drie broers.

Ik ben dus geen vluchteling, maar heb wel de oorlog meegemaakt met Israël, heel vaag toen ik jong was. Ik herinner me nog steeds de geluiden van de bommen en ik heb het niet eens heel heftig meegemaakt. Dus wat denk je van die mensen die nu hier komen, het volgt je je hele leven door.' 

Hoe denk je dat dit komt?

'Doordat mensen veel alleen zijn en geen warmte en liefde om zich heen hebben. Mensen moeten gevoed worden met liefde, als je die niet krijgt wordt je depressief.

Het is ook de dagelijkse routine. Werken van negen tot vijf, elke dag dezelfde weg naar je werk en dezelfde weg terug, dezelfde mensen tegenkomen in de trein. Je hebt geen tijd. Als je thuiskomt ga je eten koken, je brengt je kinderen naar bed en je gaat slapen. Het hele weekend doe je boodschappen, ben je moe en dan begint je werkweek weer. Ik zeg niet dat het systeem in Libanon het juiste is. Ik ben ook tegen hoe het daar gaat. Ik ben er wel voor dat mensen lust hebben voor het leven en ook eens afwijken van een bepaalde routine. In Libanon werk je de hele dag, maar heb je tussen de middag langer pauze. Scholen beginnen om acht uur 's ochtends, maar zijn

's middags om twee uur klaar. Er is meer rust en vrije tijd, waardoor je met elkaar kunt genieten.' 

Waar zie jij jezelf over vijf jaar?

'Getrouwd. En ik zie mijzelf in Libanon om educatie en opvang te verzorgen voor kinderen. Mijn opa heeft daar een school,

in Tripoli. Dit is de basisschool waar ik zelf op heb gezeten. Tripoli is echt het hart van de armoede. Vroeger stapte ik altijd bij mijn opa in de auto en dan pikte hij kinderen op langs de weg van een jaar of zes, zeven die aan het werk waren. Hij bracht ze naar die school, gaf ze een uniform en boeken en liet ze daar elke dag gratis onderwijs volgen. Mijn opa heeft een maand geleden een hersenbloeding gehad en nu ben ik bezig met een plan om deze school helemaal te verbouwen. De school is nu 52 jaar oud en ziet er nog steeds hetzelfde uit als toen het werd gebouwd. Met Nederlandse banken en vijftien vrijwilligers ben ik nu bezig om dit te verwezenlijken. We gaan die kant op om de school te verven, wc’s te plaatsen en te zorgen dat er schoon water is. En we gaan activiteiten voor de kinderen opzetten.

De Libanese kinderen gaan dan tot twee uur naar school en na twee uur is het een opvang voor de Syrische kinderen die daar zijn, zodat zij ook onderwijs krijgen en niet op straat hangen. Ik wil dat Nederlandse vrijwilligers daar helpen, zodat zij zien hoe het daar is en zien dat het geld echt nuttig wordt besteed. Ik verwacht niet dat ik rijk of bekend word met het werk dat ik doe.

Ik heb mijn verpleegkundige diploma achter de hand, zodat ik ook in de zorg kan werken. Het gaat mij erom dat ik een goede afdruk kan achterlaten op deze wereld. 

We zijn hier allemaal om een reden en niet zomaar. Voor mij is het net als je koffer inpakken wanneer je op vakantie gaat. Ik pak nu mijn koffers in met goede daden die ik mee neem in mijn graf.

Welke tip zou je vrouwen willen geven om te kunnen bereiken wat ze willen?

'Niet zeuren. Ik zat zelf in zo’n fase. Je komt dan terecht in zo’n cirkel waar je moeilijk uit komt. Stap daar uit.

 

Wees nooit afhankelijk en dan bedoel ik niet alleen financieel. Zorg dat je gevoelsmatig niet afhankelijk bent van een man, met het idee dat je zonder hem niks kan. 

Hou controle over je eigen leven, dan komt alles goed. Ik vind wel dat alle vrouwen financieel onafhankelijk moeten zijn. Helaas leven we in een tijd waar geld op de eerste plaats komt.

 

Het commentaar van anderen zou je niets moeten doen. Jij bent zoals je bent en daar kun je niets aan doen, dus maak er het beste van.

 

Blijf altijd positief. Waardeer wat je hebt, er zijn altijd ergere dingen op de wereld.' 

Waar moest je het meeste aan wennen?

'De mensen. Ze kunnen zo kil zijn. Ik ben gewend om elke dag gezellig met familie en vrienden te zijn. Mijn broertje is hier geboren, hij is nu zes jaar. Afgelopen maand ging hij met mijn moeder naar Libanon. Hij zei dat ie daar heel ongelukkig was, omdat iedereen de hele tijd bij elkaar in één kamer zat. Hij is gewend om alleen op zijn kamer te spelen. Dat is niet gezond vind ik.

Ik zei tegen mijn moeder dat het niet gezond is dat mijn broertje zich niet kan mengen met andere mensen. Hier zie ik mensen ook veel meer worstelen met gedragsproblemen en depressie.' 

Waar woon je liever,

in Libanon of Nederland?

'Dat is nog een dilemma. Dit komt doordat ik daar geboren ben. Mijn broertje zou nooit zeggen dat hij in Libanon wil wonen.

Maar ik zit in die brug dat ik mij hier niet thuis voel en ik voel me daar niet thuis.

Dan ga je toch kijken naar waar je stabiliteit ligt, ook als je een gezin krijgt. Wordt dat dan met een Libanese man hier of met een man daar. Ik heb wel toekomstplannen in Libanon als het gaat om verbeterprojecten.

Ben je opgegroeid met feministische normen en waarden?

'Ik zie mezelf niet als een powervrouw die geen man nodig heeft. Mijn ouders hebben me wel opgevoed met het idee dat iets nooit goed genoeg is. Het kan altijd beter en je moet altijd voor het beste gaan. Dat was vroeger heel moeilijk, want als ik een negen haalde op school vroegen ze, waarom is het geen tien. Mijn ouders willen ook het liefst dat ik ga trouwen. Al heb ik de beste diploma’s, als ik geen man of kinderen heb maakt dat diploma in onze cultuur niets uit. Het is belangrijk dat je educatie en werk hebt, maar je gezin is het einddoel dat je bereikt. Daar ben ik het ook mee eens.

Ik zie genoeg vrouwen om mij heen die alleen zijn en verwaarloosd, omdat ze die smaak niet hebben in het leven zoals ik eerder vertelde. Kinderen en kleinkinderen maken de smaak in het leven. De zorgen van de kinderen laten je leven. Ik zie dat wel naast elkaar, je hoeft niet te kiezen.

Mijn ouders zien het liefste dat ik zo snel mogelijk trouw, dat we allebei een baan hebben en dat ik begin aan mijn leven. Maar voor mij ligt de lat veel hoger.

Ik wil meer, heb een groter doel en niemand kan daar tussen komen. Met alle respect, ook mijn ouders niet.

Vind je dat er van vrouwen wordt verwacht dat ze met hun uiterlijk bezig zijn?

'Natuurlijk. Ik krijg van andere mensen juist mee dat ik te verzorgd ben. Dit zijn vaak mensen die ik niet ken die reageren op interviews en artikelen over mij. In de comments onderaan zie ik dan staan, zo ziet iemand die vluchtelingen helpt er toch niet uit,  dat doet ze alleen maar voor de mannen.  Daar probeer ik me niets van aan te trekken. Ik lees de comments ook niet meer, want ze zijn negatief en dit zou mijn prestaties beïnvloeden en dat wil ik niet. Het doet me meer als mensen iets zeggen over mijn karakter of mijn leven inhoudelijk.

Dan heb ik wel de neiging te vertellen hoe het zit. Tijdens mijn werk in de zorg heb ik mijn gympen aan heb ik mijn haar vast en heel weinig make up op.

Mijn professionaliteit moet niet afhangen van mijn uiterlijk. Je hebt eigenlijk verschillende persoonlijkheden. Bij elke situatie pas je je aan. Laatst werd ik gefilmd voor een documentaire bij de publieke omroep en werd er voor de camera aan mij gevraagd of ik ooit weleens boos ben geweest tijdens mijn vrijwilligerswerk en of ik net zo mooi ben als ik boos ben. Ik zei er niks van omdat ze aan het filmen waren. Daarna zei ik, wat is dat nou voor vraag. Het gaat toch over mijn vrijwilligerswerk.

De presentator gaf toen aan dat de kijkers dit soort dingen willen zien. Ik heb toen laten weten dat ik niet wil dat er dingen over mijn uiterlijk in de uitzending komen en dit is toen ook niet gebeurd.' 

Tekst: Evita Lagerwaard

Beeld: Vluchtelingen AZC

 

Over Aya Selman

23 Jaar

Verpleegkundige in de thuiszorg

Geboren in Libanon

Woont in Almere

 

Actieve vrijwilligster vluchtelingenwerk

   ya zet zich met volle overgave in voor de vluchtelingen in Almere. Dit doet zij naast haar baan in de thuiszorg.

Waar ruimte is voor een nieuw project, staat zij vooraan om te helpen. Ik heb bewondering voor de Almeerse uit Libanon, die zich duidelijk met andere dingen bezighoudt dan veel van haar leeftijdsgenoten. Ze is een jonge vrouw die met haar vrijwilligerswerk een veelbelovende toekomst voor zichzelf aan het opbouwen is....

A

'Ze krijgen daar mooie dingen te horen over landen als Nederland, maar de realiteit is heel anders'

'Vroeger stapte ik altijd bij mijn opa in de auto en dan pikte hij kinderen op langs de weg'