• Facebook - Black Circle
  • Twitter - Black Circle
  • YouTube - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

​© 2019 WomenLoveLife | All Rights Reserved

Je Hoe anders is de rol van vrouwen in Frankrijk?

"In Frankrijk gaat tien procent van je salaris naar de kinderopvang. Als je samen werkt is dit dus tien procent van het totale inkomen. Je houdt relatief veel geld over om naast je vaste lasten ook geld uit te geven aan andere dingen. Hier in Nederland zie ik veel vrouwen die thuis zijn terwijl hun man werkt. In Frankrijk was ik dat helemaal niet gewend. De voorzieningen voor kinderopvang worden daar geboden vanuit de overheid met de opzet dat mensen voldoende geld overhouden om van rond te komen. Zij hebben er niks aan om inwoners kaal te plukken. Op het moment dat er meer kinderen zijn dan opvang, dragen vrouwen die wel thuis zijn zorg voor deze kinderen totdat er plek is. Deze vrouwen bewijzen de overheid een dienst en betalen om deze reden geen belasting over het inkomen dat zij hiervoor krijgen." 

Jij kwam hier alleen en wilde blijven werken. Redde je dit financieel?

"Vergeleken met Frankrijk is kinderopvang hier erg duur. Toen ik hier net kwam kende ik het systeem niet. Bijna mijn hele salaris ging op aan kinderopvang. Ik merkte dat het leven in Nederland duurder is dan ik gewend was in Frankrijk. Hier betaal je bijvoorbeeld om gebruik te mogen maken van openbare toiletten. Ook de bibliotheek, waar ik graag met mijn dochter naartoe ga, is niet gratis. Mijn grootste zorg was of ik het met mijn huidige financiën zou gaan redden.

Het belastingstelsel is ook heel anders, ik ervaarde dat het soms een nadeel was om meer geld te verdienen. Over het zorgstelsel maak ik mij ook zorgen, als ik hier bij een dokter kom heb ik het idee dat het er compleet anders aan toegaat dan in Frankrijk." 

'Als vrouwen beslissen om uit een relatie te stappen gaan ze er emotioneel vaak op vooruit'

Hoe heb je jezelf hier uiteindelijk doorheen geslagen?

"Het ritme van haasten om mijn kind naar de opvang te brengen en door te racen

naar mijn werk begon mij al snel op te breken. Alles bestond uit een strakke planning en van alles 'moeten'. Daar werd ik heel ongelukkig van. Ik voelde die burn-out aankomen waar ik eerder niet in geloofde. Mensen zeiden dat ik financieel gezien beter thuis kon blijven, maar dit wilde ik niet. Niet voor mezelf, maar ook niet voor mijn dochter. Ik geloof dat het goed is voor kinderen om bij de opvang met andere kinderen om te leren gaan en één keer per week is niet voldoende om dit te leren. Toen het echt niet meer ging dacht ik; ik heb een kind en ik heb mezelf. Als ik niet eens voor mezelf kan zorgen, hoe zorg ik dan voor mijn kind? Mijn moeder is toen een maand naar Nederland gekomen om voor mijn dochter te zorgen zodat ik alles weer op de rit kon krijgen voor mezelf.

Ik heb toen besloten om niet meer in loondienst te werken puur voor het geld, maar om zelfstandig te gaan werken vanuit mijn idealen. Als ik daar tegelijkertijd veel geld mee verdien is dit natuurlijk fijn." 

Je schreef onlangs een boek over emotionele en

financiële onafhankelijkheid.
Hoe staat dit met elkaar in verband?
"Alle financiële keuzes zijn gekoppeld aan emoties. Wanneer je geld uitgeeft is dit vaak gekoppeld aan een emotioneel besluit. Geld verdienen puur om het geld is één ding, maar wat wil je met het geld doen, welk doel heeft het voor jou? Stel niet als doel je vaste lasten te kunnen betalen, want dan blijf je in die cirkel van opstaan werken en weer slapen gaan. Als je andere doelen stelt kom je uit die cirkel." 

Hoe uit dit verband zich in de traditionele relatie tussen man en vrouw?
"Vanuit de Nederlandse maatschappij:

Als vrouwen beslissen om uit een relatie te stappen gaan ze er vaak financieel op achteruit, maar emotioneel op vooruit.

Zij gaan zichzelf verder ontwikkelen als individu. Zolang vrouwen denken dat het inkomen van de man een gezamenlijk inkomen is, dan blijft de afhankelijkheid op beide aspecten.
Als mannen en vrouwen beide financieel onafhankelijk zouden zijn denk ik dat de mentaliteit van mannen zou veranderen, want kinderen worden dan anders opgevoed. Hier kunnen generaties overheen gaan." 

Betekent dit dat er geen relaties meer ontstaan na onafhankelijkheid van beide partijen?
"Als een vrouw zichzelf emotioneel onafhankelijk ontwikkelt, betekent niet dat zij niet met haar man wil zijn. Vrouwen moeten laten zien dat zij onafhankelijk willen zijn en mannen moeten vrouwen die ruimte geven. Ik ken iemand die als zij boodschappen gaat doen aan haar man vraagt of hij op de kinderen wil passen.

Als zijn antwoord nee is neemt zij ze mee. Hij zei toen tegen haar dat ze geluk heeft dat hij lief is en wel oppast. Ik dacht bij mezelf: Die man plak ik tegen de muur.

Het zijn ook zijn kinderen. Hij kleineerde haar heel erg. Hij vertelde mij dat hij in zijn vorige relatie niks tegen zijn vrouw kon zeggen, want dit accepteerde zij niet.

Toch was dit voor hem toen geen reden om die relatie te beëindigen. Een vrouw hoort dominant gedrag niet te accepteren, een man krijgt dan de kans niet om zoveel controle te krijgen. Als de grens eenmaal is overschreden is het moeilijk om de verhoudingen nog te veranderen. De kans is dan groot dat de kinderen van deze ouders hetzelfde gedrag overnemen."

'Stel niet als doel je vaste lasten te kunnen betalen'

'Ik doe wat ik wil en werk totdat ik er zelf klaar mee ben'

Jij gelooft niet in een vooraf bepaalde pensioenleeftijd.
"Op school leerde ik dat je gaat studeren, daarna krijg je een baan en op een gegeven moment ga je genieten van het leven tijdens je pensioen. Dit leert men nu generaties lang en de meeste mensen leven dan ook zo. Dit wil ik niet. Ik doe wat ik wil en werk totdat ik er zelf klaar mee ben. Mijn woning zie ik als een investering. Mocht ik toch pensioen opbouwen dan is dit mooi meegenomen, maar het is geen einddoel. Ik ben altijd bezig met projecten om ervoor te zorgen dat ik financieel iets opbouw, ook voor de toekomst."

Blijf je in Nederland?
"Wanneer mijn dochter achttien is ga ik opnieuw de keuze maken waar ik ga wonen. Toen ik de keuze maakte om hier te komen wonen was mijn dochter één jaar en heb ik besloten dat ik op zijn minst hier blijf wonen tot mijn dochter oud genoeg is om haar eigen keuze te maken. Ik wil haar niet de dupe laten worden van mijn keuze door haar hier op te laten groeien en dan weer mee terug te nemen naar Frankrijk. Zij is nu dertien en voelt zich hier thuis. Ik hou van Nederland, maar als ik ouder word wil ik graag ergens zijn waar het warm is. Dit hoeft niet per se in de Antillen te zijn, maar niet ergens waar iedereen begint te juichen als er een zonnestraal doorkomt haha. Ik ben een internationaal mens dus ik houd altijd mijn opties open om in verschillende landen projecten op te zetten. Ik heb Antilliaanse roots, ben geboren en opgegroeid met de Franse cultuur en mijn hart ligt bij Nederland."

Tekst: Evita Lagerwaard

Beeld: Voel je vrij - Ketty Lollia

 In Gesprek 

met Ketty Lollia

    etty is twaalf jaar geleden vanuit haar geboorteplaats Parijs naar Nederland verhuist met haar dochter. Zij had een beeld in haar hoofd over de schoonheid van Nederland; het is minder druk, meer groen en je kunt overal heen op de fiets. Het is haar niet tegengevallen. Wel zijn er een aantal fundamentele verschillen tussen Nederland en Frankrijk die bepalend zijn voor de plek die vrouwen innemen in de samenleving. We spraken met Ketty over dit verschil, het boek dat zij onlangs uitbracht en over haar kijk op de toekomst. ....

K

Over Ketty Lollia

42 jaar
 

Boek: 'Voel je vrij, vind je weg naar emotionele en financiële onafhankelijkheid'

 

Directeur K.L.E-Communication