• Facebook - Black Circle
  • Twitter - Black Circle
  • YouTube - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

​© 2019 WomenLoveLife | All Rights Reserved

 In Gesprek 

  • Facebook - Black Circle
  • Twitter - Black Circle
  • YouTube - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

Van welke vrouwen ben jij onder de indruk?

'Neelie Smit-Kroes vind ik een ongelofelijk gaaf wijf, serieus. Zeker toen ze die rechtszaak aanging voor de anti-mededingingswet en die bedrijven gewoon aanpakte. Topwijf, echt waar! In de politiek Femke Halsema, ze is slim en ook charmant. Mooie vrouwen om ons aan op te trekken en zo zijn er nog wel meer.' 

Zou je ooit nog in loondienst kunnen werken?

'Naarmate je langer een eigen bedrijf hebt, wordt dit steeds lastiger. Als het een organisatie is waar ik mijn eigen ding kan doen, zeg ik nooit nooit. Maar als morgen het Stedelijk Museum zou bellen, dan zou ik toch nee zeggen. Als je iets onderneemt creëer je je eigen baan. Ik breng alle ideeën die ik heb opgedaan in de vijfentwintig jaar dat ik werk samen en dat is ongelofelijk gaaf. Eigen ondernemerschap is heel creatief en het maakt je heel erg vrij. Maar het is wel buffelen, het is echt keihard werken. Het gaat gewoon niet vanzelf, nu nog steeds niet. Na twee jaar kan ik nog steeds niet zeggen, ik leun even achterover. Tegelijkertijd krijg ik er ook heel veel energie van.' 

Wat voor vrouw zag jij jezelf worden toen je een tiener was?

'Ik wilde sowieso altijd naar Amsterdam.

Dat wilde ik al vanaf mijn twaalfde. Ik ben geboren in Brabant en woonde later met mijn ouders in Utrecht. Amsterdam was voor mij echt de place to be. Toen ik jonger was had ik heel lang geen idee wat ik wilde worden. Tegen de tijd dat ik de middelbare school afmaakte had ik wel een hele concrete ambitie. Hoofd communicatie worden van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Die studie kunstgeschiedenis wilde ik toen heel graag. Het leuke is dat ik nu met mijn eigen bedrijf voor het Stedelijk Museum werk. En ik werk ook voor alle andere musea in Nederland. Ik maak campagnes voor alle exposities. Zo komt mijn huidige werk toch samen met wat ik vroeger wilde. Ik heb het ook losgelaten om hoofd communicatie van het Stedelijk te worden, omdat ik zie dat dit een te beperkte functie voor mij zou zijn. Een eigen bedrijf hebben vind ik veel leuker dan het hebben van een baan. Toen ik een baan had zat ik ergens nooit langer dan twee jaar. Ik ben nu vijftig, dus het kan soms wel lang duren voordat je doet wat je wilt. Het is belangrijk dat je je realiseert dat je op je dertigste niet meteen hoeft te zijn waar je wilt zijn. Het is een ontwikkeling en soms duurt het even.' 

Wist je van te voren wat je met je studie economie wilde doen?

'Nee, dat was nog wel een heel dingetje. Nadat ik de middelbare school verliet wilde ik kunstgeschiedenis studeren in Amsterdam. Toen zei mijn vader, ja maar daar betaal ik niet voor, dan word je werkloos. Dan moet je afstand nemen van je ouders, om alsnog je keuze door te drukken en dat is best wel heftig. Toen dacht ik, dan moet ik op een andere manier kunst en creatie in mijn leven bouwen. Ik besloot toen economie te gaan studeren.

Mijn vader sprong toen een gat in de lucht, dat vond hij fantastisch. Maar ik had nog nooit economie gevolgd op de middelbare school, dus dat was een beetje een gok.

Ik dacht dat je daar wel heel veel mee zou kunnen. Dat was echt een lucky shot. Achteraf is het een goede keuze geweest.

Ik ben hem daar nu wel dankbaar voor. Toch denk ik dat ik er met kunstgeschiedenis ook was gekomen.

Want het zit in je aard om iets te willen.' 

Je vertelde dat jouw moeder niet werkte en dat het opbouwen van een carrière daardoor voor jou niet vanzelfsprekend was.

Wanneer begon financiële onafhankelijkheid bij jou een rol te spelen?

'Dat klopt. Mijn moeder heeft nooit gewerkt, maar zij heeft wel altijd gezegd, zorg dat je zelfstandig bent. Zij was ook degene die zei,

je moet niet trouwen. Nu was ik pas 32 toen ik ging trouwen. En ze zei altijd, als ik mijn leven over kon doen dan deed ik het net als jij.

Want zij had de frustratie dat ze jong zwanger was en toen moest trouwen, maar ze wilde eigenlijk nog wel andere dingen doen. Dus ik heb in die zin het voorbeeld niet gehad, maar wel de stimulans. Zij heeft wel invloed op mij gehad, maar ik denk mijn vader nog meer.

Ik heb nooit gedacht, ik ga trouwen en dan zorgt een man voor mij. Dat komt denk ik ook doordat ik studeerde, van mijn achttiende tot mijn vierentwintigste studeerde ik economie.

Ik denk dat dit een vormende periode is.

Je ontwikkelt jezelf dan om onafhankelijk te zijn. Ik weet dat er vrouwen zijn die na hun studie kiezen voor het huisvrouwschap, maar het paste niet bij mij om niks met mijn studie

te doen.'

Leidt financiële onafhankelijkheid naar meer latrelaties en alleenstaande ouders?

'Ik geloof niet dat als je financieel onafhankelijk bent, je dan minder snel een relatie wilt. Het is denk ik juist een heel goed model, waarbij je samen veel meer deelt in het huishouden en de zorg voor de kinderen. Dat is een hele gelijkwaardige verhouding.

En ik denk dat heel veel mannen het ook fijn vinden om meer met hun kinderen bezig te zijn, in plaats van alleen maar te werken. Mannen hebben er, merk ik, wel enorm veel moeite mee als een vrouw meer geld verdient. Ik weet niet of het komt doordat mannen zo zijn opgevoed, of dat het een soort oerinstinct is. Veel mannen hebben toch de mentaliteit dat zij het geld binnen brengen en dat zij bepalen. Het is voor mannen denk ik heel frustrerend als de vrouw het geld verdient en zij zelf thuis zijn voor de kinderen. Ik ken maar heel weinig mannen die dat kunnen.

Ze lijken zich dan aangetast te voelen in hun mannelijkheid. Maar als je het hebt over gelijkwaardigheid denk ik wel dat veel mannen hier voor open staan. Zelf geloof ik dat mannen het juist veel interessanter vinden als vrouwen iets ondernemen en actief zijn. Een man vindt het volgens mij helemaal niet leuk om thuis te komen en hun vrouw op de bank te vinden.' 

Heb je zelf ooit in die positie gezeten?

'Nooit. Vanaf mijn studietijd heb ik gewerkt. Ik kreeg toen ik studeerde een toelage, maar die was niet toereikend. Dus heb ik de laatste drie jaar van mijn studie gewerkt in de IJsbreker hier in Amsterdam. Dit deed ik vijftien tot twintig uur per week, om alles te kunnen betalen. Ik heb toen ook mijn eigen rijbewijs betaald. Na mijn studie had ik meteen een baan. Dat moet natuurlijk wel lukken, na je studie meteen een baan krijgen.'

Moet een vrouw financieel onafhankelijk zijn?

'Absoluut. Doe er alles aan om financieel onafhankelijk te zijn. In mijn geval is het zelfs zo dat ik hoofdkostwinner ben.

Ik heb ook heel veel vriendinnen die hoofdkostwinner zijn. Dat is niet iets wat ik vroeger zo heb bedacht, dit is zo gegroeid. Ik wil ten alle tijden op mijn eigen benen kunnen staan. Het lijkt mij echt heel erg als je als vrouw getrouwd bent en uit je huwelijk wilt stappen, maar je kunt niet weg omdat je jezelf financieel niet kunt onderhouden. Financiële afhankelijkheid beperkt je enorm in je vrijheid om te kunnen zijn wie je wilt zijn.'

met Liset van Doorn

Over Liset van Doorn

 

50 Jaar

Moeder van twee tieners

Studeerde Economie aan de Universiteit van Amsterdam

Opgegroeid in Brabant en Utrecht

Woont in Amsterdam

 

Algemeen Directrice cStrong

een online mediabureau

 

  ijdens een kliksessie die Liset van Doorn organiseerde

voor haar bedrijf, raakte ik met haar in gesprek. Zij vertelde mij over haar motivatie om een eigen bedrijf te starten

op latere leeftijd. Hoe zij dit combineert met de zorg voor haar kinderen en hoe vrouwen in haar leven een voorbeeld voor haar zijn. Het begrip rolmodel kwam ter sprake en al snel ging het over de invloed van je opvoeding en de tijd waarin je leeft. Wat zij hierover vertelde inspireerde mij en ik wilde meer over haar weten ....

T

'Zelf geloof ik dat mannen het interessant vinden als vrouwen iets ondernemen'

'Vrouwen zijn net krabben

in een mand, die willen eruit klimmen'

'Je moet in een groep vrouwen niet meteen leiderschap nemen, dan word je teruggefloten'

Tekst: Evita Lagerwaard

Beeld: Liset van Doorn

Hiervoor werkte je in een mannenomgeving. 

Hoe kunnen vrouwen het glazen plafond doorbreken?

'Wat het voor vrouwen zo ongelofelijk lastig maakt is dat er binnen hoge functies in het bedrijfsleven zoveel mannen zitten. Als zij weggaan dan zoeken ze vaak een opvolger die een beetje op hun lijkt, om hun beleid voort te zetten. Dat is dan een man, want een vrouw zal dit anders uitvoeren. Zo blijft een stelsel van mannen de dienst uitmaken. Het komt heel zelden voor dat mannen een opvolger kiezen die een vrouw is. Mijn eigen broer, dat is wel heel erg grappig, die zegt tegen mij dat ie nooit onder een vrouw zou kunnen werken.

Dan denk ik, hè?! Dat speelt dus nu blijkbaar ook nog steeds. Dus om dat glazen plafond te doorbreken moeten vrouwen keihard werken, tien keer zoveel laten zien, mannelijke eigenschappen etaleren, we moeten gewoon 100 keer ons best doen.

Dat vind ik raar. Vrouwen moeten elkaar ook meer steunen. Een vriend van mij is organisatiepsycholoog en hij vertelde mij, vrouwen zijn net krabben in een mand.

Die krabben willen uit die mand kruipen. Dan gaat de eerste krab omhoog, maar dan komt die andere krab en die trekt de krab naar beneden. Een groep vrouwen wil gelijkwaardigheid. En wij willen ook niet dat er eentje omhoog kruipt. Hier blijven, denken we dan, we zijn allemaal gelijk.

En jij gaat niet doen of jij beter bent dan de rest, want dan ben je een bitch of iets anders lelijks. Vrouwen moeten zich hier ook in ontwikkelen en elkaar steunen.

Als er vrouwen zijn die naar die top willen dan moeten wij zeggen, wauw. Wij gaan jou als krab omhoog duwen en wij gaan jou eens even uit die mand helpen!' 

Tip

'Vrouwen zijn echt veel te bescheiden en ik ben veel te lang bang geweest. Toen ik begon te werken was ik bang om mijn mond open te doen, heel raar eigenlijk.

Ik werd heel erg geïndoctrineerd door mannen die in gesprekken de leiding namen. Die heel breed spraken om te laten zien hoeveel kennis ze in huis hadden. Ik was daar echt van onder de indruk. En ik zie nu pas, en dan ben je vijftig, wat voor blaaskaken het zijn. Serieus, ik kan er niet over uit! En vrouwen laten zich hierdoor intimideren, doe dat niet. Vertrouw echt op jezelf, dat vind ik heel belangrijk. Weg met die valse bescheidenheid en durf te doen.' 

Jij bent altijd blijven werken toen je kinderen klein waren. Raad je dit aan?

'Het was toen alsof ik in een trein zat die maar voort denderde. Dat is ongelofelijk en als ik heel eerlijk ben ook best zwaar.

Toch heb ik nooit overwogen te stoppen met werken. Ik moet zeggen dat werken af en toe ontspanning was. Er is dan geen kind dat continu aandacht vraagt, je kan even een kopje koffie drinken met collega’s, het is even iets anders doen. In die zin is het wel fijn om het te combineren, alleen je hebt nul tijd voor jezelf. Je moet ongelofelijk goed plannen. Ik raad wel aan te blijven werken, want het is heel verstandig om je te blijven ontwikkelen. Ik ken vrouwen die pas weer gaan werken als de kinderen uit huis zijn. Dan ben je er twintig jaar uit en begin je onderaan. Voor vrouwen met veel capaciteiten is dat gewoon jammer. Je hoeft niet fulltime te werken en opvang is best goed geregeld. Kinderen vinden het hartstikke leuk bij de opvang. Maar je moet het kunnen, je moet de energie hebben en het kunnen opbrengen. Misschien zijn er ook vrouwen die het moeilijk vinden om niet bij hun kind te zijn. Ik had dat niet. Als ik zeven dagen per week bij mijn kinderen zou zijn, zou ik dit heel stressvol vinden.

De beperking die ik mezelf dan zou opleggen, zou voor mij killing zijn.' 

Denk je dat vrouwen dit bewust doen?

'Kijk, als je een groep vrouwen bij elkaar zet, ontstaat er redelijk snel jaloezie. Je moet als vrouw in een groep niet meteen leiderschap nemen, want dan word je

teruggefloten. Mannen accepteren dit veel makkelijker van elkaar. Zodra het hanengedrag klaar is en ze de krachtmeting hebben gedaan, is het ook klaar. Maar bij vrouwen duurt dit veel langer. Die gaan achter elkaars rug lopen kleppen van, wie denkt ze wel niet dat ze is.

En dat gaat ten kosten van efficiëntie.'